Tuesday, November 29, 2022
Home Blog

एका संघर्षाची अखेर

0

माणिकराव देशमुख : एका संघर्षाची अखेर

गावचा विकास हा त्यांचा ध्यास होता,
गाव राळेगण किंवा हिवरे बाजार सारखं व्हावं हे त्यांचं स्वप्न होतं.. वयाची साथ नव्हती पण जिद्द, चिकाटी, उत्साह तरूणांना लाजवेल असा.. कल्पनांची कमतरता नव्हती.. आणि पाठपुराव्यातही ते कमी पडत नसत..त्यातून माणिकराव देशमुख तथा भाऊंनी गावात अनेक प्रकल्प राबविले होते.. २००० च्या सुमारास सरपंच असताना आदर्श गाव योजनेत गावाची निवड झाली होती.. त्यासाठी भाऊंनी मुंबईला अनेक फेरया मारल्या .. आदर्शगाव योजने अंतर्गत डीपीडीसीनं ४५ लाख रूपये मंजूर केले होते.. यातून गावाचा कायापालट होणार होता.. मात्र पुढं काही विघ्नसंतोषी लोकांमुळे आदर्श गावचं त्याचं स्वप्न साकार झालं नाही.. सरपंचपद गेल्यानंतर देखील गावाच्या विकासाची त्यांची तळमळ कमी झाली नाही.. काही वर्षांपूर्वी गावात तीव्र पाणी टंचाई होती.. बोअरवेल्स , विहिरी कोरड्या पडल्या होत्या.. अशा स्थितीत दोन नद्यांचा संगम ज्या ठिकाणी होतो तेथे एक बंधारा उभारावा अशी भाऊंची तीव्र इच्छा होती.. ते त्यांच्या परीनं प्रयत्न करीतही होते.. ते एवढं सोपं नव्हतं.. त्यामुळं ते आम्हाला वैतागून म्हणायचे, “तुमचे एवढे वशिले असून काय उपयोग? गावात तुम्ही बंधारा बाधू शकत नाही” ..भाऊंच्या इच्छेखातर सरकारच्या माध्यमातून काही होतंय का? याचा प्रयत्न मी करीत होतो आणि एखाद्या एनजीओच्या माध्यमातून काही होतंय का? याचा तपास पुण्यात तेव्हा सहाय्यक धर्मदाय आयुक्त असलेले आमचे बंधू दिलीप देशमुख करीत होते.. अखेर यश आलं.. सकाळच्या माध्यमातून ७० लाख रुपये खर्च करून बंधारा उभारण्यात आला.. कोरोना मुळं बंधारयाचं जलपूजनाचा कार्यक्रम करता आला नाही… पण ज्या दिवशी बंधारा ओसंडून वाहू लागला तो दिवस भाऊंच्या आयुष्यातील सर्वोच्च आनंदाचा क्षण होता.. भरलेला बंधारा पाहून त्यांचे डोळेही डबडबले होते.. बंधारयाचं आपली उपयुक्तता दाखवायला सुरूवात केली होती.. दहा दहा वर्षांपासून कोरड्या पडलेल्या विहिरी, बोअरवेल पाण्यानं डबडबल्या होत्या.. दुष्काळी देवडी, पाणीदार देवडी झाली होती.. हे परिवर्तन केवळ भाऊंमुळं घडलं होतं.. ध्यास आणि गावच्या विकासाची तळमळ असेल तर एक सामांन्य व्यक्ती गावात कसं परिवर्तन घडवून आणू शकते हे माणिकराव देशमुख यांनी दाखवून दिले होते..जेव्हा गावात पाणी टंचाई होती तेव्हा त्यांनी स्वतः चं पाण्याचं बोअर गावासाठी खुलं केलं होतं..
रस्ता तेथे एस. टी. हे एस. टी. महामंडळाचे ब्रिद.. पण गावात रस्ता असूनही एस. टी.नाही ही भाऊंची गेल्या दहा वर्षांपासूनची खंत.. अनेकदा त्यांनी मला सांगितलं “जरा प्रयत्न करा” .. परंतू “भाऊ, घरी गाडी आहे, तुम्हाला कुठं एस. टी. नं जायचंय..?” त्यावर ते म्हणायचे, “माझं ठीकय वृद्धांना आपले पगार आणण्यासाठी वडवणीला जावे लागते.. त्यांना शंभर रूपये लागतात.. एस. टी. सुरू झाली तर एवढा खर्च लागणार नाही” ही त्यांची तळमळ होता.. मात्र हा विषय मी कधी गांभीर्याने घेतलाच नाही.. मात्र त्यांचे प्रयत्न सुरूच होते..त्यासाठी ते बीडला जात.. जगदीश पिंगळे, दिलीप खिस्ती यांच्या कार्यालयात जात… त्यांना बातम्या छापायला सांगत.. त्यानंतर एस. टी. सुरू झाली.. पण हा आनंद भाऊंना जास्त काळ उपभोगता आला नाही.. प्रवासी नाहीत म्हणून.. बस काही दिवसातच बंद झाली.. मग पुन्हा भाऊंचा पाठपुरावा सुरू झाला.. अगदी मृत्यूच्या आठ दिवस अगोदर त्यांनी धारूर डेपोला पत्र पाठविले होते… धारूर – देवडी अशी बस सुरू करण्यासाठी.. त्याची प्रत बीडच्या विभागीय कारयालयालाही पाठविली होती.. ९२ वर्षांचं वय, घरी घोडी गाडी असताना देखील सामांन्यांसाठी एस टी. सुरू व्हावी ही त्यांची तळमळ होती.. त्यासाठी अखेरच्या क्षणापर्यंत त्यांची धडपड देखील सुरू होती..
भाऊंना वाचनाची प्रचंड आवड.. पुण्यात माझ्याकडं आले की, दिवसभर टेरेसवर बसून पुस्तक वाचत राहात. माझ्या घरातील दोन तीन हजार पुस्तकांपैकी बहुतेक पुस्तकं त्यांनी वाचली होती.. ते पुस्तक नुसतंच वाचत नसत तर त्याच्या नोट्स देखील काढत .. त्यांच्या या नोट्सच्या ढिगभर वह्या त्यांच्या कपाटात ठेवलेल्या आहेत.. पुस्तकं वाचण्याची आवड लहान मुलांना देखील लागली पाहिजे आणि त्यासाठी गावात वाचनालय असावं असं त्यांना मनोमन वाटायचं.. त्यांनी ही इच्छा अनेकदा माझ्याकडे देखील बोलून दाखवली होती पण नेहमीप्रमाणे आम्ही दुर्लक्ष केलं.. विषय त्यांच्या डोक्यातून मात्र जात नव्हता.. ते २६ फेब्रुवारीला गेले.. २४ फेब्रुवारीला रेणुका देवी मंदिरासमोर गावचे सरपंच त्यांना भेटले, ते त्यांना म्हणाले, “मला गावात वाचनालय सुरू करायचंय, तू मला एखादी खोली उपलब्ध करून दे.. माझ्याकडे दोन – तीन हजार पुस्तकं आहेत.. ती सगळी मी वाचनालयास देणार आहे” .. हा संकल्प सोडल्यानंतर दुसरयाच दिवशी भाऊ आम्हाला सोडून गेले..सरपंच जालिंदर झाटे यांनीच हा किस्सा आम्हाला सांगितला.. वाचनालयाचे त्यांचं स्वप्न अर्धवटच राहिलं.. ते आम्ही पूर्ण करणार आहोत..
गावच्या मुलांना आधुनिक शिक्षण मिळालं पाहिजे, गरीब मुलांना वाहतुकीची सोय झाली पाहिजे हे त्यांचं सारखं आम्हाला सांगणं असायचं.. एक दिवस चिडून मला म्हणाले, तुमची मुलं पुण्यात असतात, चांगल्या शाळा, कॉलेजात शिकतात, गावातील मुलांना या सुविधा मिळत नाहीत.. तुम्ही जिल्हा परिषद शाळेला इ लर्निगचं साहित्य उपलब्ध करून द्या.. भाऊंची इच्छा होती म्हणून दिलीपराव यांनी जिल्हा परिषदेच्या शाळेला एलसीडी, कॉम्प्युटर, इन्व्हर्टर असं एक लाख रूपयाचं साहित्य उपलब्ध करून दिलं.. त्याचं उद्घाटन आई आणि भाऊंच्या हस्ते करण्यात आले.. गावातील माध्यमिक शाळेला तीस सायकलीचं वाटप करून साईकल बॅंक सुरू करण्यात आली.. राजेवाडी, चिंचवण तसेच अन्य काही ठिकाणी शंभरावर साईकली भाऊंची इच्छा आणि आग्रहाखातर आम्ही वाटल्या..शाळेत दुरून येणारया मुलांची सोय झाली..
म्हणजे, पाणी, वीज, शिक्षण आरोग्य अशा सर्वच बाबतीत ते जागरूक आणि विकासासाठी आग्रही होते.. त्यांच्या परीनं या क्षेत्रात त्यांनी भरीव काम केलं.. त्यांचे सारेच प्रयत्न यशस्वी झाले असं नाही पण शेवटच्या क्षणापर्यंत माझी देवडी इतर गावांपेक्षा वेगळी असली पाहिजे असे त्यांना वाटत होते.. गावांबद्दल प्रचंड पे़म असलेल्या भाऊंनी दोन वेळा आईला सरपंच केले .. तीन आपले तीन सदस्य निवडून आलेले असतानाही सरपंचपद भाऊंनी खेचून आणले होते.. ते पद त्यांनी उपभोगले नाही तर खरया अर्थानं गावच्या विकासाची या पदाचा वापर केला.. त्यामुळेच गावची जनता कायम त्यांच्या श्रुणात आहे..निवडणुक ग्रामपंचायतीची असो अथवा सोसायटीची.. भाऊंचा उत्साह ओसंडून वाहत असे.. गेल्या वेळची ग्राम पंचायत निवडणूक त्यांनी वयाच्या ८७ व्या वर्षी लढविली.. काही दिवसांपूर्वी गावची सोसायटी निवडणूक झाली.. आम्ही त्यांना ती कळू दिली नाही.. त्यांना ती लढवायची होती.. राजकारण हा भाऊंचा विकपॉइंट होता.. राजकारणाचा विषय निघाला की, ते फुलून जात..

भिती हा शब्द भाऊंच्या शब्दकोषात नव्हता..अमावशयेच्या रात्री शेतात आलेल्या चोरांचं मनगट पकडण्याची हिंमत दाखविणारे ते बहादूर होते..शरीरयष्टी जेमतेम.. मात्र जिगर आणि इच्छा शक्तीच्या बळावर त्यांनी आयुष्यात आलेल्या अनेक संकटांशी लिलया सामना केला.. त्यांनी आयुष्यभर एवढा संघर्ष केला की, त्यांना कधीच संकटांचं भय वाटायचं नाही.. पोरांच्या मोठेपणाचा बडेजाव देखील त्यांनी कधी केला नाही.. ते आपल्याच मस्तीत जगले, कोणासमोर कधी लाचार झाले नाहीत, कधी कोणाला भीक घातली नाही.. सतत संघर्षरत असलेल्या, कायम क्रियाशील राहिलेल्या भाऊंची धावपळ मृत्यूनंच शांत केली..

भाऊ गेल्याची बातमी गावाला कळली तेव्हा संपूर्ण गाव हळहळ.. , गावचा पितामह गेला अशी भावना गावकरी व्यक्त करतात.. व्यक्तीगत आणि सार्वजनिक जीवन निषकलंकपणे जगलेल्या भाऊंचा गावात म्हणूनच आदरयुक्त दरारा होता.. त्यांच्या जाण्यानं पोकळी निर्माण झाली आहेच पण त्यांची स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी आम्ही देशमुख कुटुंबिय आणि गावकरी प्रयत्न करणार आहोत..

एस.एम देशमुख

परिषदेच्या कॅलेंडरचे
पुण्यात प्रकाशन

0

पुणे : मराठी पत्रकार परिषदेच्या दिनदर्शिकेचं प्रकाशन आज पुणे येथे परिषदेचे मुख्य विश्वस्त एस एम देशमुख यांच्या हस्ते करण्यात आले.. यावेळी परिषदेचे कार्याध्यक्ष शरद पाबळे, विभागीय सचिव बापुसाहेब गोरे, परिषद प्रतिनिधी तात्या शेलार, पुणे जिल्हा पत्रकार संघाचे अध्यक्ष सुनील लोणकर, समन्वयक सुनील जगताप आदि उपस्थित होते
परिषदेच्या या दिनदर्शिकेमध्ये परिषदेची महत्वाची माहिती देण्यात आली आहे.. शिवाय अनेक पत्रकारांचे वाढदिवस यामध्ये देण्यात आलेले आहेत..परिषदेच्या उपक्रमाची छायाचित्रे.. हे या दिनदर्शिकेचे वैशिष्ट्ये आहे.. राज्यातील पत्रकारांसाठी ही दिनदर्शिका माहितीपूर्ण आणि उपयुक्त ठरेल असा विश्वास एस.एम देशमुख यांनी व्यक्त केला… पुढच्या वर्षी वेळेत अधिक माहितीपूर्ण कॅलेंडर काढण्याचा प्रयत्न केला जाईल असेही एस.एम देशमुख यांनी स्पष्ट केले.. कॅलेंडरसाठी ज्यांनी जाहिराती देऊन सहकार्य केले अशा सर्व तालुका आणि जिल्हा संघाचे तसेच व्यक्तीगत सर्वांचे देशमुख यांनी आभार मानले आहेत.. बापुसाहेब गोरे यांनी कँलेंडरचे संपादन केले..
परिषदेचे हे कॅलेंडर विक्रीसाठी उपलब्ध असून २० रूपये किंमत आहे.. त्यासाठी बापुसाहेब गोरे यांच्याशी संपर्क साधता येईल..
सुनील नाना जगताप यांनी प्रास्ताविक केले तर शरद पाबळे यांनी आपले मनोगत व्यक्त केले..

एस एम. देशमुख यांची मागणी

0

पत्रकार भवनांच्या जागा भाड्याने घेऊन तेथेच माहिती भवन सुरू करावे
एस. एम. देशमुख यांची मागणी

मुंबई : राज्यातील प्रत्येक जिल्ह्यात माहिती भवन उभारून त्यावर कोट्यवधी रूपये खर्च करण्यापेक्षा सरकारने पत्रकार भवनाच्या इमारतींचा काही भाग भाड्याने घेऊन तेथे पत्रकार भवन उभारले तर सरकारचा अवाढव्य खर्च वाचेल आणि पत्रकार भवनाला कायमस्वरूपी उत्पन्न देखील मिळेल सरकारने त्यादृष्टीने विचार करावा अशी विनंती मराठी पत्रकार परिषदेचे मुख्य विश्वस्त एस. एम. देशमुख यांनी मुख्यमंत्र्यांना एका पत्राद्वारे केली आहे..
राज्यातील २५-२६ जिल्ह्यात पत्रकार भवनाच्या इमारती आहेत मात्र कायम स्वरूपी उत्पन्न नसल्याने त्यातील अनेक पत्रकार भवनाची अवस्था बकाल झाली आहे, काही इमारती मोडकळीस आल्या आहेत तर काही ठिकाणी डागडुजीसही पैसे नसल्याने या इमारती अखेरच्या घटका मोजत आहेत..अनेक इमारतींना कित्येक वर्षे रंगरंगोटी देखील झालेली नाही.. सरकारने या इमारती दुरूस्त कराव्यात, गरजेनुसार त्यात बदल करावेत आणि पत्रकार संघाबरोबर करार करून त्यातील काही भाग भाड्याने घ्यावा अशी मागणी पत्रात करण्यात आली आहे.. माहिती भवन आणि पत्रकार भवन एकाच वास्तुत झाले तर ते पत्रकार, जनता आणि शासकीय व्यवस्थेच्या दृष्टीने अधिक सोयीचे होईल असे मत ही एस. एम देशमुख यांनी व्यक्त केले आहे..
माहिती आणि जनसंपर्क विभागाच्या संदर्भात सरकारने काल काही महत्वाचे निर्णय घेतले आहेत.. त्यानुसार जिल्हा आणि विभागीय स्तरावर माहिती भवन उभारण्याचा निर्णय सरकारने घेतला आहे.. त्याचबरोबर मुख्यालयाचे बळकटीकरण करण्याची भूमिका ही सरकारने घेतली आहे.. सरकारच्या या निर्णयाचे एस. एम. देशमुख यांनी स्वागत केले आहे मात्र राज्यात संचालक, उपसंचालक, जिल्हा माहिती अधिकारी यांच्या अनेक जागा रिक्त आहेत त्या भरल्या गेल्याशिवाय आणि विभागात एकाच ठिकाणी अनेक वर्षे मांड टाकून बसलेल्या काही अधिकार्यांना गडचिरोली, चंद्पूर, नांदेड, सिंधुदुर्गची वारी करायला लावल्याशिवाय मुख्यालयाचे बळकटीकरण शक्य नसल्याचे वास्तव देखील पत्रात मुख्यमंत्र्यांच्या नजरेस आणून दिले गेले आहे. ..
राज्यात २०१७ पासून अधिस्वीकृती समिती अस्तित्वात नाही, शंकरराव चव्हाण सुवर्णमहोत्सवी पत्रकार कल्याण निधीच्या विश्वस्त मंडळाच्या जागा देखील दीर्घकाळ रिक्त आहेत, त्यामुळे अधिस्वीकृती, पेन्शन योजना, आरोग्य विषयक सवलती देताना मोठ्या प्रमाणात पत्रकारांची अडवणूक होत असल्याने पत्रकारांमध्ये मोठी नाराजी आहे. . या समित्यांची त्वरित पुनर्रचना करावी अशी मागणी देखील मराठी पत्रकार परिषदेने केली आहे..
या पत्रावर विश्वस्त किरण नाईक, अध्यक्ष गजानन नाईक, कार्याध्यक्ष शरद पाबळे, सरचिटणीस संजीव जोशी, कोषाध्यक्ष विजय जोशी, आदिंच्या स्वाक्षऱ्या आहेत…



  

मुंबई – गोवा महामार्ग का रखडला?

0

मुंबई – गोवा महामार्ग का रखडला?

दीर्घकाळ रखडलेला प्रकल्प म्हणून मुंबई – गोवा महामार्गाच्या कामाची इतिहासात नोंद होऊ शकते.. रस्त्यावर होणारे अपघात आणि स्थानिक राजकारण्यांची उदासिनता यामुळे एस. एम. देशमुख यांच्या नेतृत्वाखाली कोकणातील पत्रकारांनी महामार्ग चौपदरीकरणासाठी सतत पाच वर्षे आंदोलनं केली.. फलस्वरूप पनवेल ते इंदापूर या पहिल्या टपपयास २००७ मध्ये मान्यता मिळाली.. २०१०मध्ये प्रत्यक्ष काम सुरू झाले.. बारा वर्षे झाली तरी ८१ किलो मिटरचं ८० टक्केच काम पूर्ण झालंय एवढंच सरकार सांगतंय.. इंदापूर ते झारप या टप्प्याच्या कामाचं असंच रडगाणं सुरू आहे..
एन. एच. ६६ म्हणजे मुंबई गोवा महामार्गाचे काम कधी पूर्ण होणार? माहिती नाही.. यापुर्वी सरकारने सहा वेळा वायदे केले.. ते पूर्ण झाले नाहीत.. या संदर्भात सप्टेंबर २०२१ मध्ये मुंबई उच्च न्यायालयात दाखल झालेल्या जनहित याचिकेच्या सुनावणीच्या वेळेस नॅशनल हाय वे अॅथोरिटीने मार्च २०२२ मध्ये महामार्गाचं काम पूर्ण होईल असं न्यायालयाला वचन दिलं.. मात्र जानेवारी२२ मध्ये गोव्यात एका कार्यक्रमात बोलताना केंद्रीय रस्ते विकास मंत्री नितीन गडकरी यांनी “२ वर्षात म्हणजे २०२४ ला काम पूर्ण होईल” असं सांगितलं.. कामाची कुर्मगती आणि अनेक पुलांची आणि बोगदयाचं रखडलेली काम बघता २०२४ ला तरी काम पूर्ण होईल का याबद्दल साशंकता आहे.
तब्बल १२ वर्षे झालीत.. का रखडला हा प्रकल्प? नितीन गडकरी यांनी जी कारणं दिलीत ती बघा.. गडकरी म्हणतात,” वन विभागाच्या परवानग्या वेळेत मिळाल्या नाहीत, आणि भूसंपादनही वेळेत न झाल्याने काम रखडलं” ही दोन कारणं असू ही शकतात पण, वारंवार ठेकेदार बदलत गेले, काहींना सरकारने टर्मिनेट केले, काहींनी स्वतः हून कामं सोडली, काही जण न्यायालयात गेले.. परिणामत कामाचा खेळखंडोबा झाला.. हे ही एक महत्वाचं कारण आहेच..
मुंबई – गोवा महामार्ग कोकणच्या विकासाचा महामार्ग ठरू शकतो.. मात्र स्थानिक पुढारी या रस्त्याबाबत कायम उदासिन आहेत.. ४७५ हा महामार्ग १२ वर्षे रखडला, कोणत्याच नेत्याला, पक्षाला काही वाटत नाही? कोणी रस्त्यावर उतरत नाही, आंदोलन करीत नाही.. असं का? त्यांना अन्य प्रकल्पात रस आहे.. किनारपट्टीला चिकटून कोकण एक्स्प्रेस वे व्हावा..अशी स्थानिक नेत्यांची इच्छा आहे.. मध्यंतरी तर सरकारने सरकारने ७० हजार कोटींच्या “ग्रीन फिल्ड कोकण एक्स्प्रेस वे” ची घोषणा केली.. त्यावर उच्च न्यायालयाने सरकारचे चांगलेच कान उपटले.. “मुंबई – गोवा महामार्गाचे काम पूर्ण झाल्याशिवाय आम्ही नव्या प्रकल्पांना परवानगी देणार नाही” अशी स्पष्ट तंबीच न्यायालयाने दिली.. राज्यकर्ते एनएच ६६ बाबत का उदासिन आहेत? . या संदर्भात हा लढा लढलेले ज्येष्ठ पत्रकार एस. एम देशमुख सांगतात, “किनारपट्टी भागात बहुतेक पुढारयांनी जमिनी खरेदी करून ठेवलेल्या आहेत. अशा स्थितीत या जमिनी जवळून सागरी महामार्ग गेला तर जमिनीला सोनयापेक्षाही जास्त दर येईल.. म्हणून सागरी महामार्गाचं खूळ.. सागरी महामार्गाला आमचा विरोध नाही पण त्याचा फायदा कोकणाला होणार नाही मुंबईहून थेट गोव्याला जाणारया पर्यटकांसाठी तो मार्ग सोयीचा होईल मात्र एनएच ६६ ही कोकणची जीवन वाहिनी आहे.. तेरा तालुके आणि अनेक पर्यटन स्थळं याच मार्गावर असल्याने कोकणच्या विकासाला गती येईल, पर्यटक वाढतील.. म्हणून या मार्गाचे काम लवकर पूर्ण झाले पाहिजे”..
काम रखडलयाचे काय परिणाम होत आहेत? कोकणच्या विकासाला खिळ बसली, कोकणातले रस्ते जीवघेणे असल्याची प्रसिध्दी झाल्याने गेल्या काही वर्षात कोकणात येणारया पर्यटकांच्या संख्येत लक्षणीय घट झाली.. अगदी कोकणी माणसाला गावाकडं जायचं झालं तरी ते सातारा, कोल्हापूर मार्गे जातात.. एच एच ६६ वरून जाण्याची हिंमत करीत नाहीत.. त्याचा फटका कोकणी अर्थ व्यवस्थेला बसला.. चिंता वाटावी एवढ्या संख्येनं अपघात वाढले.. रस्त्यावर पडलेला राडा रोडा, गुडघ्याला लागतील एवढे खड्डे, अचानक समोर येणारे डायव्होर्सन आणि ट्रॅफिक जॅममुळे सतत अपघात होत असतात.. .. सरकारनेच न्यायालयात सांगितले की, “गेल्या दहा वर्षात झालेल्या ४५०० अपघातात २५०० निष्पाप पर्यटक किंवा स्थानिकांचे बळी गेले” .. जे कायम जखमी झाले त्यांची संख्या यापेक्षा किती तरी मोठी आहे.. प्रश्न आहे सरकार आणखी किती बळी जाण्याची वाट पहात आहे? नितीन गडकरी यांची प्रतिमा झटपट निर्णय आणि वेगवान काम करणारे मंत्री अशी आहे.. त्यांनी सावित्री नदीवरचा फूल अवध्या तीन महिन्यात बांधण्याचा विक्रम करून आपल्या कामाची चुणूक दाखविली होती.. अनेक महामार्ग त्यांनी निर्धारित वेळेपुर्वी पूर्ण करण्याचा पराक्रम केला.. मात्र मुंबई – गोवा महामार्गाच्या बाबतीत गडकरी देखील हतबल दिसतात.. निधीची कमतरता नाही असे वारंवार सांगितले जाते.. ते खरं असेल तर राजकीय इच्छा शक्तीची कमतरता हेच एकमेव कारण हा प्रकल्प रखडण्यामागं असू शकतं.. कारण पुणे – नाशिक मार्गाचं काम किती तरी उशिरा झालं, असंख्य अडथळे पार करीत ते वेळेत पूर्ण झालं मग कोकणावरच असा अन्याय का? असा संतप्त सवाल पत्रकार मिलिंद अष्टीवकर विचारतात.. “हा महामार्ग लवकर पूर्ण झाला नाही तर पत्रकारांना एस. एम. देशमुख यांच्या नेतृत्वाखाली पुन्हा रस्त्यावर उतरावे असा इशारा रायगड प्रेस क्लबचे अध्यक्ष भारत रांजनकर यांनी दिलाय” सरकार आमच्यावर ती वेळ येऊ देणार नाही अशी अपेक्षा ही त्यांनी व्यक्त त्यांनी केलीय..

शोभना देशमुख, पत्रकार

पुन्ह एकदा पुष्पा

0

“पुष्पा” हा चित्रपट मला आवडला नाही हे मी यापुर्वीच स्पष्ट केलं आहे. इतर कोणाला तो आवडला असेल तर त्याबाबत माझी तक्रार नाही.. आवडीनिवडी भिन्न असू शकतात.. त्यावर बंधनं कोणी आणत नाही किंवा आणू ही शकत नाही..या मतांचा मी आहे..
माझा आक्षेप या चित्रपटात गुनहेगारीचं उदात्तीकरण करण्याला आहे.. “झुकुंगा नही” म्हणत वरिष्ठ पोलीस अधिकरयाला नागडं करणारा पुष्पा मला मान्य नाही.. यावर काही लोकांचं म्हणणं असंय की,” लाचखोर अधिकरयाला अशीच अद्दल घडविली पाहिजे..” क्षणभर हा युक्तीवाद मान्य करा पण ही अद्ल कोण घडवतोय? जंगलातील मौल्यवान चंदन विकून गबर झालेला तष्कर.. स्वतः गुन्हेगार असलेली व्यक्ती भ्रष्ट पोलीस अधिकरयाला नागडा कसं करू शकते…,? त्याचं समर्थन तरी कुठल्या तोंडानं करायचं? एखाद्या प्रमाणिक व्यक्तीनं असं केलं असतं तर एकवेळ त्याचं समर्थन शक्य होतं.. पुष्पाबाबत तसं नाही..एक गुन्हेगार सांगतोय समोरचा अधिकारी भ्रष्ट आहे.. आणि आपण त्यावर टाळ्या वाजवतो.. गंमत आहे..
अन्य एका मित्राचा आक्षेप असा की, “अन्य असे असंख्य सिनेमे आहेत की त्यातही गुनहेगारीचं समर्थन केलेलं दाखविलं आहे..त्यावर तुम्ही कधी बोलले नाही” .. एक तर फार सिनेमे पहायला मला वेळ मिळत नाही.. दुसरी गोष्ट अशी की, अनेक चित्रपट असे आहेत की, चित्रपटाच्या शेवटी सत्याचा असत्यावर विजय दाखविला आहे.. आपल्याकडे जशी म्हण आहे, “देर है लेकिन अंधेर नाही.” सिनेमात का होईन गुन्हेगाराचा खातमा झाल्याचा आनंद सामान्य प्रेक्षकांना होतो आणि ते आनंदाने टाळ्या वाजवतात.. पुष्पात फक्त अंधेरच आहे.. म्हणजे सारं करून सवरून एका गुन्हेगाराचा विजय दाखविला गेला आहे.. प्रत्यक्ष जीवनातही नंगानाच करणारयांना तुरूंगाची हवा खावी लागते.. अधिकरयाला नागडं करून इथं पुष्पा बोहल्यावर चढतो..यातून जिसकी काठी उसकी भैस हा संदेश गेला, गुन्हेगारीवृती वरचढ आहेत हे जाणवू लागले तर बेबंदशाही माजेल.. लहान मुलांवर त्याचे कोणते आणि कसे परिणाम होतील याचा विचार अंधपणे पुष्पांचं समर्थन करणारांनी करावा..ही विनंती..
पुष्पाचे जे कोणी निर्माते, दिग्दर्शक आहेत त्यांची माझी ओळख असण्याचं कारण नाही.. त्यामुळे माझा विरोध व्यक्तीव्देषातून आहे असे कोणी समजू नये.. “अन्य अशाच सिनेमांना का विरोध केला नाही”? या सवालातून हा भाव दिसतो म्हणून खुलासा…
मला करवीर तालुक्यातील नागाव येथील शाळेला विशेष धन्यवाद द्यायचे आहेत.. माझ्या वरील विवेचनाचा धागा पकडत त्यांनी आपल्या सुविचार फलकावर कोण, कुठला हा पुष्पा? तो कसा आमचा आदर्श होऊ शकतो? असा प्रश्न उपस्थित केला आहे.. छत्रपती शिवाजी महाराज, भगतसिंग हेच आमचे आदर्श आहेत असे शाळेनं ठणकावून सांगितलं आहे.. मुलांना अशा वहायरसपासुन दूर ठेवण्यासाठी प्रयत्न करणारया नागाव विद्यालयाचे अनुकरण सर्वत्र व्हायला पाहिजे.. एवढंच..

मोदींचे एकही भाषण “कॉंग्रेस उल्लेख मुक्त” का नसते?

0

मोदींचे एकही भाषण “कॉंग्रेस उल्लेख मुक्त” का नसते?

पंतप्रधान नरेंद्र मोदी प्रत्येक वेळी आपल्या भाषणातून फक्त कॉंग्रेस आणि कॉग्रेसलाच टार्गेट का करताहेत ? त्याचं एकही भाषण “कॉंग्रेस उल्लेख मुक्त” का नसते? एकीकडे कॉंग्रेस हा दुबळा, विकलांग झालेला पक्ष आहे म्हणायचे, पुढील शंभर वर्षे पक्ष सत्तेत येणार नसल्याचा शापही द्यायचा आणि टीकाही फक्त कॉंग्रेसवरच करायची… का? भाजपाला कॉंग्रेसची भिती वाटतेय का? तसं नसेल तर भाजपाला ध्यानी मनी कॉग्रेस का दिसतेय? जो पक्ष पुढील शंभर वर्षे सत्तेवर येऊ शकत नाही अशा “क्षुल्लक” पक्षाची पंतप्रधानांनी दखल घेण्याचं कारणच काय? कालचं मोदींचं संसदेतील भाषण बघा, पंतप्रधानांनी भाषणाचा जास्तीत जास्त वेळ कॉग्रेसवर टीकास्त्र सोडण्यात घालविला.. कॉग्रेसने देशभर कोरोना पसरविला, कॉंग्रेस ही तुकडे तुकडे गॅंगचं नेतृत्व करते इथपासून कॉग्रेसचा मेक इन इंडियाला विरोध असल्याचे गंभीर आरोप त्यांनी केले.. मला तुलना करायची नाही पण कालच्या पंतप्रधानांच्या भाषणापेक्षा अगोदरचे राहूल गांधी यांचे भाषण मुद्द्यांना धरून होते.. राहूल गांधी यांनी उपस्थित केलेल्या मुद्द्यांना उत्तरं देण्या ऐवजी पंतप्रधान त्यांच्यावर हल्ले करीत राहिले.. याचा अर्थ असा की कॉग्रेस कितीही विकलांग, विस्कळीत झाली असली आणि लता दिदी च्या अंत्ययात्रेस उपस्थित राहण्याचंही त्राण या पक्षात नसलं तरी भाजपला जळी स्थळी फक्त कॉंग्रेस दिसते.. भाजपावाले देखील हे वास्तव खासगीत मान्य करतात.. मग प्रश्न पडतो की, ज्या पक्षाचे संसदेत पन्नास खासदार देखील नाहीत अशा पक्षाला संसदेत विक्रमी बहुमत असलेला पक्ष का घाबरतोय? काही कारणं नक्की आहेत..
कोणत्या राज्यात कॉंग्रेसची सत्ता आहे, नाही, कुठे किती आमदार आहेत? हे सोडा.. कॉंग्रेसची पाळंमुळं देशभर खोलवर रूजलेली आहेत..हे वास्तव आहे.. कोणी काहीही म्हणत असले तरी एक गोष्ट सर्वांना मान्य करावी लागेल की, कॉंग्रेस हा एकमेव असा विरोधी पक्ष आहे की, जो आजही देशभर आपलं अस्तित्व टिकवून आहे.. ममता पश्चिम बंगाल पुरत्या , केजरीवाल यांचा करिश्मा दिल्ली पुरता , सपा, बसपा युपी पुरते तर ,जद, राजद बिहार पुरते, एआयडीएमके तामिळनाडू पुरते, शिवसेना आणि राष्ट्रवादीचे महाराष्ट्राबाहेर फारसं अस्तित्व नाही, अकाली दल पंजाब पुरता आहे… मोदींसाठी हे सर्व प्रादेशिक पक्ष आहेत.. त्यांच्या मर्यादा आणि महत्त्वाकांक्षा देखील मोदींना ठाऊक आहेत.. यापैकी कोणीही दिल्लीचे तख्त काबिज करायचे असा निश्चय करून राजकारण करीत नाही.. त्यांना फक्त आपली संस्थानं म्हणजे राज्ये सांभाळायची आहेत.. म्हणूनच मोदी जेव्हा या पक्षांची सत्ता असलेल्या राज्यात जातात तेव्हाच त्यांच्या विषयी बोलतात .. राष्ट्रीय व्यासपीठावर त्यांची दखल ही ते घेत नाहीत.. कारण त्यांना त्यांचं भय नाही.. कॉंग्रेसचं असं नाही.. प्रदीर्घकाळ केंद्रात सत्ता उपभोगलेलया कॉंग्रेसला केवळ केंद्रीय सत्तेतच रस आहे.. हे मोदींना माहित असल्याने ते कॉग्रेसला शत्रू नंबर एक समजतात.. “कॉंग्रेस मुक्त भारत” या घोषणेमागचे सूत्र देखील हेच आहे..किवा पप्पू म्हणून राहूल गांधींची होणारी टिंगलटवाळी याच धोरणाचा भाग म्हणावा लागेल.. विरोधाभास असाय की, कॉंग्रेस मुक्त भारताचे स्वप्न पाहणारे भाजप नेते “कॉंग्रेस उल्लेख मुक्त” “भाषणही करू शकत नाहीत
आणखी एक मुद्दाय … कॉंग्रेसचे नेते राहूल गांधी हे थेट नरेंद्र मोदी यांना अंगावर घेण्याची हिंमत दाखवितात..सत्तेचे वाभाडे काढतानाची त्यांची भाषा रोखठोक, स्पष्ट असते.. अन्य विरोधी नेते प्रसंगानुरूप, हातचं राखून मोदींवर बोलत असतात हे आपण वारंवार पाहिलं आहे.. काही पक्ष असेही आहेत की, ते विरोधात जरी असले तरी केंद्रीय सत्तेला सांभाळून असतात, केंद्राशी पंगा घेण्याच्या भानगडीत पडत नाहीत.. काही पक्ष सोयीनुसार वारंवार भूमिका बदलत राहतात.. काही पक्ष तर चक्क मोदिंना घाबरतात, काहींना मोदींकडून काही मिळवायचेही असते.. कॉंग्रेस असं करीत नाही आणि ती तसं करूही शकणार नाही.. म्हणूनच कॉंग्रेसला ठेचण्याचा भाजपचा सतत प्रयत्न असतो.. कॉग्रेस एकदा उखडली गेली की, देश पातळीवर भाजपला आव्हान देणारा एकही पक्ष शिल्लक राहणार नाही.. हे भाजपला पक्कं माहिती आहे..

खरं म्हणजे केवळ भाजपलाच कॉंग्रेसचे भय आहे का? तर असं नाही .. अन्य विरोधी पक्षांना देखील कॉंग्रेसबद्दल आसुयाच, द्वेषच आहे.. म्हणूनच ते कॉग्रेसला वगळून विरोधी आघाडी बनविण्याची भाषा करतात.. तसं शक्य असतं तर प्रादेशिक पक्षांनी कॉंग्रेसला बाजुला ठेऊन विरोधी आघाडी केव्हाच केली असती.. तसे प्रयत्न करून पाहिलेही गेले.. ते यशस्वी झाले नाहीत.. विरोधकांना आघाडीचं नेतृत्व कॉग्रेसला द्यायचं नाही.. कॉग्रेस त्याला तयार होणार नाही.. या आघाडीच्या नेतृत्वासाठी शरद पवार यांच्यासह अनेकजण उत्सुक आहेत.. पण ते होत नाही.. मध्यंतरी पुन्हा एकदा प्रयत्न करून पाहिला गेला.. एक बैठक घेतली गेली, त्याचं निमंत्रण कॉंग्रेसला नव्हतं.. बैठकीचा आणि “कॉग्रेस वगळून” भूमिकेचा फज्जा उडाला..तेव्हा संजय राऊत यांनी जाहिरपणे मान्य केले की, “कॉग्रेसला वगळून देशात विरोधी आघाडी होऊ शकत नाही” .. याचा अर्थच असाय की, कॉंग्रेसचं महत्व आजही दोन्ही आघाड्यांवर टिकून आहे.. कॉग्रेस या संधीचा फायदा उठविण्यात कमी पडते हे सत्य आहे.. असं नसतं तर राहूल गांधी लता दिदी च्या अंत्यदर्शनासाठी आले असते.. कॉंग्रेसला वाटते दिदी हिंदुत्ववादी, सावरकरवादी होत्या.. असतीलही.. त्याचं काय? सवत:राहूल गांधी यांनी देखील आपण जाणवेधारी हिंदू आहोत असं जाहीर केलंच होतं की…मग? शिवाय दिदी फक्त सावरकरवादी नव्हत्या.. त्या भारतरत्न होत्या.. देश – विदेशातील कोट्यवधी रसिकांच्या मनावर त्यांनी अधिराज्य गाजविले आहे.. अशा स्थितीत वैचारिक मतभिन्नता विसरून त्यांनी अंत्यदर्शन घेण्यासाठी येणं अपेक्षित आणि अनिवार्य होतं.. ती संधी कॉंग्रेसने गमविली..ही जखम लता दिदींवर प्रेम करणारया प्रत्येकाच्या मनात कायम राहिल.. त्याचा फटका ही पक्षाला बसू शकतो.. कॉंग्रेस अशा चुका वारंवार करते, चुकांपासून काही शिकण्याची मानसिकताच या पक्षात नाही.. ही मानसिकता बदलली नाही तर मोदी म्हणतात तसे पुढील शंभर वर्षे कॉंग्रेस सत्तेवर येणार नाही..

एस. एम. देशमुख

गरळ ओकणारयांनो…

0

मृत्यूनंतर काही जण स्वरसमा्ज्ञी लता मंगेशकर यांच्याबद्दल गरळ ओकत आहेत..त्या गायीका म्हणून मोठ्या होत्या पण माणूस म्हणून त्या किती छोट्या होत्या हे सांगायला काहींनी सुरूवात केली.. काहींनी व्यावहारिक दृष्ट्या त्या किती कंजुष होत्या हे कथन सुरू केले.. इतरांनी त्यांच्या हिंदुत्ववादी, सावरकरवादी विचारसरणीवर आक्षेप घेतला.. एका पठ्टयानं तर शेतकरी आंदोलनास लता मंगेशकर यांनी पाठिंबा दिला नाही म्हणून जळजळ व्यक्त केली.. कोणी तरी म्हटलं की, त्यांनी नवीन गायकांना संधी मिळू दिली नाही..काहींनी त्यांच्या जातीचा उल्लेख केला… इतरही अनेक आक्षेप घेतले गेले.. आपली मतं व्यक्त करण्याचा प्रत्येकाचा अधिकार कोणी नाकरत नाही.. मात्र लता मंगेशकर या भारतरत्न होत्या.. आपण त्यांच्या पासंगालाही पुरत नाही याचे वयवधानही पाळले जाऊ नये याचे आश्चर्य वाटते.. आक्षेप घेणारयांपैकी बहुतेकजण लता दिदींना कधी भेटले ही नसतील.. म्हणजे आक्षेप ऐकिव गोष्टीवर आधारित आहेत..

क्षणभर असं गृहित धरू की, सारे आक्षेप खरे आहेत.. पण या आक्षेपांना उत्तर द्यायला दिदी आहेत कुठे? मग कोणासाठी आपण हे सारं लिहितोय? मृत्यूनंतर वैर संपते असं म्हणतात पण काही आत्मे कायम द्वेष जपत असतात.. लता मंगेशकर काय? सचिन तेंडुलकर असू देत, अमिताभ असू देत, ट शाहरूख…नाही तर अण्णा हजारे.. त्यांचं महानपण कारण नसताना सहन न होणारे आत्मे आहेत.. शेतकरी आंदोलन हा लता मंगेशकर यांचा प्रांत आहे का? नक्कीच नाही.. मग आपण त्यांच्याकडून कोणत्याही विषयावर प्रतिक्रिया देण्याची अपेक्षा कशी करू शकतो.. आजकाल काही मंडळी कोणत्याही विषयावर प्रतिक्रिया देत असते.. त्यांना आपण तोंडाळ म्हणतो.. दिदींनी असंच व्हायला पाहिजे होतं का?

बाबांनो, थांबा रे… कंडू शमवायला इतर अनेक विषय आहेत.. एका पुण्यत्माबद्गल त्याच्या पश्चात जहरी टिका – टिप्पणी योग्य नाही…

शुधांशू.. शुभेच्छा आणि शुभाशीर्वाद

0

सुधांशूचं बालपण मी मस्त Enjoy केलं.. त्याच्या बालपणीचे क्षण छोटे छोटेच होते… पण ते कायम माझ्या हृदयाच्या कुपित घर करून बसलेत.. सुधांशूला सकाळी गुदगुल्या करून उठवणं, त्यानं डोळे उघडताच माझ्या गळ्याला मिठी मारणं, मग त्याला अलगत उचलून बाथरूममध्ये नेणं, ब्रश करणं, आंघोळ घालताना “थंडे थंडे पाणी से” सह चांगली गाणं बेसुरात गाण, त्याच्या बुटाला पॉलिश करणं, त्याला शाळेत सोडणं आणि घरी घेऊन येणं.. वगैरे.. केवळ जबाबदारी पार पाडायची म्हणून मी हे सारं कधी केलं नाही… त्यासाठी नोकर चाकर आमच्या दिमतीला होते.. पण हे सर्व करण्यात मला स्वर्गसुखाचा आनंद मिळायचा.. म्हणून मी ते करायचो..
दिवसभर शाळा, सायंकाळी फिरून आल्यावर थकलेला सुधांशू रात्री माझ्या कुशित एक पाय माझ्या अंगावर टाकून बिलगून बिनधास्त झोपायचा… तेव्हा वाटायचं “सुख म्हणजे यापेक्षा वेगळं काय असतं” ..?

अलिबागला बीचच्या जवळच आम्ही राहायचो..पाच – साडेपाचच्या सुमारास हा पठ्ठ्या तिसरया मजल्यावरील आमच्या घराच्या खिडकीला लावलेल्या ग्रीलमध्ये बसून माझी वाट बघायचा… खाली गाडीचा हॉर्न वाजला की, बीचवर जायच्या तयारीला लागायचा.. टापटीप राहणं त्याला लहानपणापासून आवडतं.. बीचवर जाताना देखील इन वगैरे करून टाईट असायचा.. मग आम्ही सारेच बीचवर जायचो.. हा नित्यक्रम असायचा… बीचवर सागर, सुधांशू सह आम्हा तिघांची दंगामस्ती चालायची.. सुधांशू, सागर बरोबर खेळताना मी ही पोरसवदा व्हायचो.. तेव्हा शोभना म्हणायची “अरे काय चालवलंस हे.. लोक तुला ओळखतात आणि बघताहेत” … मला फरक पडायचा नाही.. कारण हे क्षण आयुष्यात परत येणार नाहीत हे मला पक्क माहिती होतं..तयामुळं माझ्या परिनं ते मी पुरेपूर Enjoy करीत होतो..बीचवर खेळुन झालं की, मग किनार्‍यावर येऊन आम्ही भेळपुरीवर आणि नारळपाणयावर ताव मारायचो..

कधी, कधी बिर्ला मंदीर, नागाव, आक्षी, आवास, माडवा अशी आमची मोटरबाईक राईड व्हायची… छोटा सुधांशू हिरो होंडीच्या समोरच्या टाकीवर मस्त पोटावर पडायचा, मोठा सागर आमच्या दोघांच्या मध्ये असायचा.. आम्हा चौघांना मोटरबाईकवरून फिरताना अलिबागच्या रस्त्यावरून, गल्ली बोळातून जाताना अलिबागकरांनी असंख्यवेळा पाहिलं आहे.. ..कालांतरानं आम्ही अलिबाग सोडलं.. पोरांच्या बालपणीच्या आनंदाच्या क्षणाची गाठोडी घेऊन पुणं गाठलं..

महानगरात आमचं रूटीन बिघडलं आणि अलिबागमध्ये अनुभवलेले क्षण पुन्हा वाट्याला येईनासे झाले… मुलंही मोठी होत होती.. शाळा, कॉलेज, त्यांच्या नोकरया हेच रूटीन झालं.. सुधा शू ही आता जॉबला लागला होता.. एक दिवस त्यांनं स्वकमाईतून महागडी बाईक घेतली.. आणि पहिली राईड मला घेऊन मारली.. स्पोर्ट बाईकवर बसताना हा पठ्ठ्या मला सांगतोय, “पप्पा सावकाश बसा, मला घट्ट पकडा” .. आता बोला? पण तो सांगेल तसं मी करत होतो.. तेही माझ्यासाठी सुखद अनुभूती देणारं होतं.. सुधांशूच्या मागे बसताना आमचे अलिबागचे दिवस आठवले आणि पोरं मोठी झाली.. हे कळलं देखील नाही याची गंमत वाटली..

पोरांना मी कधी मारलं नाही, किंवा रागावलोही नाही.. पण आज हे दोघेही मला दम देताहेत.. . “पप्पा तुम्ही आमचं ऐकतच नाही” ही सुधांशूची काळजीयुक्त कायम तक्रार असते..” कार्यक्रम, बाहेर फिरणं बंद करा” असं त्याचं सांगणं.. . तो सर्व सोशल साईटवर मला फॉलो करतो.. आणि माझ्यावर बारीक नजर ही ठेऊन असतो.. माझा मास्क नाकाच्या खाली दिसला की थेट फोन करून मास्क वर घेण्याची सूचना करणार .. कार्यक्रमात गर्दीत मिसळलो की तंबी देणार .. अर्थात हे सगळे नियम पाळणं अनेकदा शक्य होत नाही.. फोटो काढतानाही लोक मास्क काढायचा आग्रह धरतात.. अशा वेळेस हा धाकटा लंडनला असलेल्या मोठ्या भावाला फोन करून माझं त्याच्याकडं गारहाणं गातो.. .. मग रात्री दोघं भाऊ व्हिडीओ कॉल करून माझी शाळा घेतात.. त्याचं हे दटवणं, दरडावणं देखील माझ्यासाठी आनंद देणारं असतं . आपली मुलं आपली एवढी काळजी घेतात.. यापेक्षा एका बापाला आणखी काय हवं असतं? मग मी दोघांना शब्द देतो… ” बरं बाबांनो, यापुढं सारं बंद” … पण मला आणि त्यांनाही माहिती आहे की .. चळवळ हा माझा श्वास आहे.. अन हे सारं बंद होणं हे शक्य नाही..

अनेकजण मला विचारतात एस. एम. आयुष्यात तुम्ही काय कमविलं..? तुमच्या जागेवर आम्ही असतो तर… असे बोल ही काही जण बोलून जातात.. एक खरंय की, मला व्यवहार ज्ञान अजिबात नाही.. त्यामुळे लौकिकार्थाने मला काही कमविता आलं नाही.. त्याची खंत मला कधीच वाटली नाही.. .. परंतू सुविचारी, सुसंस्कृत अशी दोन्ही मुलं हीच माझी मोठी पुंजी आहे आणि त्याबद्दल मी आमच्या कुलस्वामिनीला कायम धन्यवाद देतो.. यासाठी मी स्वतः ला भाग्यवान ही समजतो..मुलं कर्तृत्ववान निघणं यापेक्षा माझ्या सारख्या एका पत्रकार, कार्यकर्त्यास आणखी काय हवंय?

सुधांशूचा आज वाढदिवस आहे..लता दिदींच्या निधनाबद्दल राष्ट्रीय दुखवटा असल्याने आम्ही तो साजरा करणार नाही.. मात्र आपल्या सर्वांच्या शुभेच्छा आणि आशिर्वाद त्याला असू द्यावेत..
सुधांशू.. वाढदिवसाच्या मनापासून शुभेच्छा आणि शुभाशीर्वाद

पप्पा

प्रिय श्रेयलाटू

0

प्रिय श्रेयलाटू

मुंबई : न केलेल्या कामाचे श्रेय लाटण्याचा प्रयत्न करणारे केवळ राजकारणातच आहेत असं नाही, असे महाभाग पत्रकारितेत देखील आहेत..चार – दोन जणांची संघटना स्थापन करायची, लेटर पॅड छापायचे आणि पत्रकारितेत जे काही चांगलं घडतंय ते आपल्या मुळेच अशी मिसाज मिरवत स्वतःची टिमकी वाजवायची..
सरकारच्या वतीने बाळशास्त्री जांभेकर पत्रकार सन्मान योजनेच्या नावाने राज्यातील ज्येष्ठ पत्रकारांना पेन्शन दिली जाते.. अशोकराव चव्हाण मुख्यमंत्री असताना वर्षावर आम्ही त्यांची भेट घेतली आणि पत्रकारांच्या आरोग्यासाठी एखादी योजना सुरू करावी अशी मागणी केली.. त्यानुसार त्यांनी “स्व. शंकरराव चव्हाण सुवर्ण महोत्सवी पत्रकार कल्याण निधी” ची स्थापना करून त्यामध्ये दोन कोटी रूपये फिक्स डीपॉझिटमध्ये ठेवले.. त्या व्याजातून पत्रकारांना आरोग्य विषयक मदत केली जाऊ लागली.. मात्र हा निधी अपुरा पडू लागल्याने आम्ही पुन्हा नंतरचे मुख्यमंत्री पृथ्वीराज चव्हाण यांची भेट घेतली आणि निधी पाच कोटी झाला.. देवेंद्र फडणवीस यांच्या काळात हा निधी २५ कोटी झाला.. दरम्यानच्या काळात पत्रकारांना पेन्शन देण्याचा निर्णय भाजप सरकारने घेतला.. त्यानुसार बाळशास्त्री जांभेकर पत्रकार सन्मान योजना सुरू करून शंकरराव चव्हाण सुवर्ण महोत्सवी पत्रकार कल्याण निधीतील ठेवीतून पत्रकार पेन्शन दिली जाऊ लागली.. तरीही अनेक पात्र पत्रकारांना पेन्शनचा लाभ मिळत नाही असे दिसल्यावर निधीतील ठेव रक्कम किमान ५० कोटी करावी अशी मागणी आम्ही वारंवार केली.. सरकारने १० कोटी मंजूर केले.. अर्थ मंत्री अजित पवार यांनी अर्थसंकल्पात तशी घोषणा केली होती..
त्यानंतर १० कोटींचा हा निधी काल शंकरराव चव्हाण सुवर्ण महोत्सवी पत्रकार कल्याण निधीकडे वर्ग करण्यात आला.. मात्र हे आमच्यामुळेच घडले अशी टीमकी काही श्रेय लाटू मंडळी वाजवू लागली.. “बाळशास्त्री जांभेकर पत्रकार कल्याण निधी” अशा नावाची कोणतीही व्यवस्था नसताना सरकारने बाळशास्त्री जांभेकर पत्रकार कल्याण निधीत दहा कोटीची रक्कम जमा केल्याचे सांगितले जाते आहे.. बघा ज्यांना निधी कोणत्या व्यवस्थेत जमा झाला ते देखील माहिती नाही अशी मंडळी आमच्यामुळेच दहा कोटी जमा झाले असे सांगत आहे तशा बातम्या “अनेक झूट” मध्ये छापत आहेत..
अरे महाभागांनो, श्रेय लाटताना किमान पुरेसा अभ्यास तरी करा, जीआर तरी नीट वाचा.. पण जीआर नीट न वाचणारे दहा कोटी आमच्यामुळेच जमा झाले अशा थापा मारत आहेत.. अशा भूलथापांना कोणी बळी पडत नाही हा भाग वेगळा.. कारण राज्यातील पत्रकारांना हे पक्के माहिती आहे की, काम करणारे कोण आहेत आणि फुकटचे श्रेय लाटणारे कोण आहेत ते…

सातारयात पत्रकार भवन होणार

0

पत्रकारांचे सातारा जिल्हा पत्रकार भवनाचे स्वप्न अखेर साकारले
खा. उदयनराजेंनी शब्द पाळला : सातारा पालिका सभेत झाला ठराव

सातारा :
सातारा जिल्ह्यातील पत्रकारांनी गेली अनेक वर्षे पाहिलेले सातारा जिल्हा पत्रकार भवनाचे स्वप्न अखेर साकारले आहे. 6 जानेवारी पत्रकार दिनी सातारा जिल्हा पत्रकार संघाने जिल्हा माहिती कार्यालयात झालेल्या कार्यक्रमात जिल्हा पत्रकार भवनाबाबत निर्णायक पावले उचलल्यानंतर खा. श्री. छ. उदयनराजे भोसले यांनी हाकेला साद दिली आणि सातार्‍यात मध्यवर्ती ठिकाणी असलेल्या गोडोली येथील साई मंदिरानजिक सातारा नगरपालिकेने बांधलेल्या इमारतीला जिल्हा पत्रकार भवन व साहित्य सदन असे नाव देण्याचा ठराव प्रशासकीय सभेत घेतला. सर्व प्रक्रिया पूर्ण करुन कोरोनानंतर धुमधडाक्यात जिल्हा पत्रकार भवन व साहित्य सदनाचे उद्घाटन केले जाणार असल्याची माहिती सातारा जिल्हा पत्रकार संघाचे अध्यक्ष हरीष पाटणे व सातारा पत्रकार संघाचे अध्यक्ष विनोद कुलकर्णी यांनी दिली.
सातारा जिल्ह्यात जिल्हा पत्रकार भवन अस्तित्वात नव्हते. गेली अनेक वर्षे जिल्हा पत्रकार भवन व्हावे यासाठी नुसत्या चर्चा झडत होत्या. प्रत्यक्ष जिल्हा पत्रकार भवन आकाराला येत नव्हते. शहरातील प्रशासकीय जागांची पाहणीही यापूर्वीही अनेकदा पत्रकार भवनासाठी करण्यात आली होती. मात्र तांत्रिक अडचणींमुळे जागाही उपलब्ध झाली नाही. यावर्षीच्या 6 जानेवारीला पत्रकार दिनी जिल्हा माहिती कार्यालयात झालेल्या कार्यक्रमात यासदंर्भात कृतियुक्त पावले टाकण्याचा निर्णय जिल्हा पत्रकार संघाचे अध्यक्ष हरीष पाटणे, सातारा पत्रकार संघाचे अध्यक्ष विनोद कुलकर्णी, जिल्हा पत्रकार संघाचे कार्याध्यक्ष शरद काटकर, सरचिटणीस दिपक प्रभावळकर, परिषदेचे प्रतिनिधी सुजित आंबेकर, प्रसिध्दी प्रमुख दिपक शिंदे, ज्येष्ठ पत्रकार श्रीकांत कात्रे, जीवनधर चव्हाण, गजानन चेणगे, संदीप कुलकर्णी, इलेक्ट्रॉनिक मिडियाचे तुषार तपासे, ओंकार कदम, सोशल मिडियाचे अध्यक्ष सनी शिंदे व समस्त पत्रकारांच्या उपस्थितीत घेण्यात आला. जिल्हा पत्रकार भवनाबाबतच्या निर्णयाचे सर्वाधिकार याच कार्यक्रमात सर्वानुमते हरीष पाटणे आणि विनोद कुलकर्णी यांना देण्यात आले. पाटणे आणि कुलकर्णी यांनी कार्यक्रमानंतर लगेचच सातारा पालिकेचे मुख्याधिकारी अभिजीत बापट यांच्याकडे जिल्हा पत्रकार भवनासाठी इमारतीची मागणी केली. खा. श्री. छ. उदयनराजे भोसले यांनी तातडीने त्यात लक्ष घातले. पत्रकार दिनीच शुभेच्छा देताना ‘मीच तुम्हाला जिल्हा पत्रकार भवन देतो,’ असे त्यांनी सांगून टाकले. यासंदर्भात तातडीने इमारतीचा शोध घेण्याची सुचना त्यांनी नगरसेवक अ‍ॅड. डी. जी. बनकर व उपनगराध्यक्ष मनोज शेंडे यांना दिली.
त्यानुसार सातारा शहरात मध्यवर्ती ठिकाणी संपूर्ण जिल्ह्यातील अकराही तालुक्यातून व जिल्ह्याबाहेरुनही येणार्‍या पत्रकारांसाठी सोयीचे ठिकाण ठरेल अशी गोडोली येथील साई मंदिरालगत असलेली सातारा नगरपालिकेने नुकतीच बांधून ठेवलेली इमारत जिल्हा पत्रकार भवनासाठी सुचवण्यात आली. चार मजली असलेल्या या इमारतीचा काही भाग साहित्य परिषदेलाही देण्यात यावा अशी मागणी साहित्य परिषदेच्या शाहूपुरी शाखेनेही केली. त्यानुसार या इमारतीला ‘जिल्हा पत्रकार भवन’ व ‘साहित्य सदन’ असे नाव देण्याचा ठराव सोमवारी सातारा नगरपालिकेच्या प्रशासकीय सभेत मंजूर करण्यात आला.
मध्यवर्ती ठिकाणी असलेल्या या इमारतीच्या सर्वात वरच्या मजल्यावर पत्रकारांच्या निवासाची व्यवस्था, त्याखालच्या मजल्यावर पत्रकारांचे कार्यक्रम व पत्रकार परिषदा यासाठी हॉल, त्याखालच्या मजल्यावर सुसज्ज ग्रंथालय व तळमजल्यावर साहित्य परिषदेच्या उपक्रमांसाठी हॉल अशी रचना ठरवण्यात आली आहे. खा. श्री. छ. उदयनराजे भोसले यांना ही संकल्पना कमालीची भावली असून त्यांनीही याबाबतच्या प्रक्रिया अपूर्ण असतील तर तातडीने पूर्ण करण्याच्या सुचना दिल्या आहेत.
सध्या कोरोनाचा कालावधी आहे. कोरोनाचा कालावधी संपताच व इमारतीची रंगरंगोटी, सुशोभिकरण, निवास व्यवस्था व अन्य बाबींची पूर्तता करुन लवकरच धुमधडाक्यात सातारा जिल्हा पत्रकार भवन व साहित्य सदन या इमारतीचे उद्घाटन व पत्रकारार्पण केले जाईल, अशी माहिती पाटणे व कुलकर्णी यांनी दिली.

चौकट
जिल्ह्यातील पत्रकारांच्या उपयोगी पडलो याचे मोठे समाधान : खा. श्री. छ. उदयनराजे
सातारा जिल्ह्यातील पत्रकारांनी माझ्यावर जिवापाड प्रेम केले आहे. माझे व त्यांचे जिव्हाळ्याचे नाते आहे. सातारां जिल्हा पत्रकार भवनाचा प्रश्न अनेक वर्षे रेंगाळला होता. मला माहित होतं, पत्रकारांचा अनेकजण फक्त वापर करुन घेतात. पत्रकारांना देण्याची वेळ येते तेव्हा सर्वांची चुप्पी असते. माझे मात्र ओठात एक, पोटात एक असे काही नसते. माझ्या मित्रांनी मला जिल्ह्यातील पत्रकारांसाठी जिल्हा पत्रकार भवन मागितले आणि मी ते तातडीने देवू शकलो यातच फार मोठे समाधान आहे. लवकरच इमारतीतील अपुर्‍या बाबी पूर्ण करुन सुसज्ज असे जिल्हा पत्रकार भवन पत्रकारांच्या ताब्यात देवू, अशी प्रतिक्रिया खा. श्री. छ. उदयनराजे भोसले यांनी व्यक्त केली आहे.

मराठी पत्रकार परिषदेने मला सातारा जिल्हा पत्रकार संघाचे अध्यक्षपद दिले. पत्रकारांची आंदोलने, सामाजिक उपक्रम, गोरगरीब पत्रकारांना मदत असे काम जिल्ह्यातील सहकार्‍यांच्या मदतीने आतापर्यंत आम्ही करत आलो आहोत. या सर्व वाटचालीत जिल्हा पत्रकार भवन नाही याची खंत मनाला सातत्याने बोचत होती. अध्यक्षपदाच्या कारकिर्दीतच सातारा जिल्हा पत्रकार भवन व्हावे हे आपले स्वप्न होते. संघटनेच्या पदाधिकार्‍यांसह सर्व सहकार्‍यांनी टाकलेल्या विश्वासाला खा. श्री. छ. उदयनराजे भोसले यांनी साथ दिली. त्यामुळे जिल्ह्यातील हजारो पत्रकारांचे स्वप्न साकारले जात आहे. माझ्या वैयक्तिक पत्रकारितेच्या संघटनात्मक वाटचालीत जिल्हा पत्रकार भवन ही कायमस्वरुपी नोंद राहिल याचा मला अभिमान आहे.
-हरीष पाटणे अध्यक्ष, सातारा जिल्हा पत्रकार संघ

6 जानेवारीला पत्रकार दिनी सातार्‍यात जिल्हा पत्रकार भवन उभे करुन देण्याची जबाबदारी हरीष पाटणे व माझ्यावर सहकार्‍यांनी टाकली होती. याबाबत आम्ही तातडीने पावले उचलली. खा. श्री. छ. उदयनराजे भोसले, उपनगराध्यक्ष मनोज शेंडे, नगरसेवक अ‍ॅड. डी. जी. बनकर, सातारा पालिकेचे प्रशासक व मुख्याधिकारी अभिजीत बापट यांनी आम्ही त्याच दिवशी दिलेल्या अर्जावर विचार केला. नगरपालिका सभेत ठराव करुन ही इमारत जिल्हा पत्रकार भवन व साहित्य सदन म्हणून पत्रकारिता व साहित्यविषयक उपक्रमांसाठी आम्हाला दिली जात असल्याचा निश्चितपणे आनंद व अभिमान वाटतो. सातारा जिल्हा पत्रकार संघाचे अध्यक्ष हरीष पाटणे यांनी जे स्वप्न पाहिले होते ते पूर्ण करण्यात त्यांचा मित्र म्हणून मला कृतीयुक्त सहभाग नोंदवता आला याचा अभिमान वाटतो.
विनोद कुलकर्णी
अध्यक्ष सातारा पत्रकार संघ
अध्यक्ष, साहित्य परिषद शाखा (शाहूपुरी)

POPULAR POSTS

error: Content is protected !!